در همین خاک سیه آیینه ای دارم گمان

گر فروغ دل هوس داری خموشی ساز کن

می شود این شمع را افشاندن دامن زبان

از سواد چشم پی بر معنی دل برده ام

عرض جوهر در غبار خجلتم پوشیده است

این زمانه آیینه ام چشمی است در مژگان نهان

همچو آن طفلی که بستانش کند خمیازه سنج