این زمانه آیینه ام چشمی است در مژگان نهان

از سواد چشم پی بر معنی دل برده ام

در همین خاک سیه آیینه ای دارم گمان

عرض جوهر در غبار خجلتم پوشیده است

همچو آن طفلی که بستانش کند خمیازه سنج

زخم دل از شوق پیکانت نمی بندد دهان

شب به وصل طره ات فکر مسلسل داشتیم