زخم دل از شوق پیکانت نمی بندد دهان

عرض جوهر در غبار خجلتم پوشیده است

این زمانه آیینه ام چشمی است در مژگان نهان

همچو آن طفلی که بستانش کند خمیازه سنج

شب به وصل طره ات فکر مسلسل داشتیم

یک سخن چون شانه ام نگذشت جز مو بر زبان

مشت خاک من نیاز سجده تسلیم اوست