مشت خاک من نیاز سجده تسلیم اوست

زخم دل از شوق پیکانت نمی بندد دهان

شب به وصل طره ات فکر مسلسل داشتیم

یک سخن چون شانه ام نگذشت جز مو بر زبان

آب اگر گردم زکوی او نمی گردم روان

رفت بیدل عمرها چون رنگ بر باد امید

غنچه واری هم در این گلشن نبستم آشیان