یک سخن چون شانه ام نگذشت جز مو بر زبان

همچو آن طفلی که بستانش کند خمیازه سنج

زخم دل از شوق پیکانت نمی بندد دهان

شب به وصل طره ات فکر مسلسل داشتیم

مشت خاک من نیاز سجده تسلیم اوست

آب اگر گردم زکوی او نمی گردم روان

رفت بیدل عمرها چون رنگ بر باد امید