عدم به آن بی نشانی رنگ گلشنی داشت کز هوایش

دل غباری و صد چمن گل نگاه موری و صد چراغان

به هر نوایی که سر برآرد جهان همین شکوه می شمارد

در این جنون زار کس ندارد لبی که گیرد نفس به دندان

چو بال طاووس هر چه دیدم ز بیضه رسته ست گل به دامان

هوای لعلش کراست بیدل که با چنان قرب همکناری

به بوسه گاه بیاض گردن ز دور لب می گزد گریبان