هوای لعلش کراست بیدل که با چنان قرب همکناری

در این جنون زار کس ندارد لبی که گیرد نفس به دندان

عدم به آن بی نشانی رنگ گلشنی داشت کز هوایش

چو بال طاووس هر چه دیدم ز بیضه رسته ست گل به دامان

به بوسه گاه بیاض گردن ز دور لب می گزد گریبان