صید خودکن دیگر از عنقا چه می جوبی نشان

ازتجمل سفله را ساز بزرگی مشکل ست

خاک از سامان بالیدن نگردد آسمان

ای تمنایت خیال اندیش تصویر محال

نارسایی جاده سر منزل جمعیت است

از شکست بال می بالد حضور آشیان

جز تحیر از جنون ما سیه بختان مپرس