کوه است سایه مژه بر چشم پاسبان

یک ناوک تو بی اثر موج می نبود

خواندیم خط ساغر از آن حلقه کمان

ناموس آگهی چقدر عجز پرورست

آب بقای ما الم مرگ تلخ کرد

سود هوس زیان شد از اندیشه زیان

خون خور به فقر و بار دل دوستان مباش