گل را چو شبنم آب شود خنده در دهان

سنبل اسیر زلف ترا دام وحشت است

افعی گزیده می رمد از شکل ربسمان

در عالم خیال بهار تبسمت

کلفت شکار غیرتم از آه بی اثر

بر دل رسد چو تیر خطا گردد از نشان

چون شمع بس که در تب عشقت گداختم