هر چند دستگاه بود بیش حرص بیش

منزل کجاست گر نبود جاده در میان

بگذار سربلندی اقبال این بساط

تا آبرو چو شمع نریزی به ناودان

از موج بحر تشنه لبی می کشد زبان

بیدل ز بحر منت ساحل که می کشد

بر حیرت است زورق ما بیخودان روان