از عرق آبی مگر پاشم به خاک آستان

حسرتم هر جانشان ناوک ناز تو کرد

ریخت مغز از استخوان ما چو آب از ناودان

قابل عرض سجودت کو به سامان جبهه ای

هر دو عالم در کمند سر به زانو بستن است

خانه دارد در بغل تا حلقه می باشد کمان

نیست بیدل گوشه گیریهای ما بی مصلحت