هر دو عالم در کمند سر به زانو بستن است

ریخت مغز از استخوان ما چو آب از ناودان

قابل عرض سجودت کو به سامان جبهه ای

از عرق آبی مگر پاشم به خاک آستان

خانه دارد در بغل تا حلقه می باشد کمان

نیست بیدل گوشه گیریهای ما بی مصلحت

خلوتی می باید ارباب سخن را چون زبان