خانه دارد در بغل تا حلقه می باشد کمان

قابل عرض سجودت کو به سامان جبهه ای

از عرق آبی مگر پاشم به خاک آستان

هر دو عالم در کمند سر به زانو بستن است

نیست بیدل گوشه گیریهای ما بی مصلحت

خلوتی می باید ارباب سخن را چون زبان