عندلیب ماکنون در بوی گل گیرد فغان

هر قدر از خود برآیی دستگاه عبرتی

منظر قدر تو دزدیده ست چندین نردبان

گوش کس قابل نوای درد نتوان یافتن

باکج آهنگان همان ساز کجی زببنده است

راستی اینجا نمی باشد بجز تیر و سنان

حرص تا چشمی دهد آب از حضور عافیت