چو ابر تا کی بلند رفتن عرق کن و این غبار بنشان

حصول ظرفت نه اوج عزت نه لاف فضل و نه عرض شوکت

گرفتم ای مور پر بر آری کجاست کیف کف سلیمان

رگ تخیل سوار گردن نم فشردن متاع دامن

هوای لعلش کراست بیدل که با چنان قرب و همکناری

به بوسه گاه بیاض گردن زدور لب می گزد گریبان