هوای لعلش کراست بیدل که با چنان قرب و همکناری

گرفتم ای مور پر بر آری کجاست کیف کف سلیمان

رگ تخیل سوار گردن نم فشردن متاع دامن

چو ابر تا کی بلند رفتن عرق کن و این غبار بنشان

به بوسه گاه بیاض گردن زدور لب می گزد گریبان