لب گشودن داشت آغوش وداع عافیت

گر همه ازکام بیرون افکند خنجر زبان

تا به رنگ خانه چشم ایمن از آفت شوی

به که باشد همچو مژگانت برون در زبان

چون دهان پسته بستم راه جنبش بر زبان

عجرما بیدل به تقریری دگرمحتاج نیست

موج در عرض شکست خود بود یکسر زبان