عالمی بی طاقت است از مردمان تر زبان

راحت اهل سخن در بی سخن گردیدن ست

غیر خاموشی ندارد بالش و بستر زبان

بحر برخود می تپد از خود فروشیهای موج

رازکمظرفان نمی پوشد هجوم احتیاج

می کشد در تشنگیها از صدا ساغر زبان

شور دل چون غنچه از رنگم گریبان می درد