سر ناکجا فزازد موج گهرگریبان

صبح بهار امکان سامانش این قدر نیست

گر ذوق سیر باشد از ما به بر گریبان

شرم حضور دل برد از طبع ما فضولی

چون گل ازین گلستان دیوانه ها گذشتند

چاکی به سینه مانده ست با ما ز هر گریبان

زین دشت و در بهم چین دامان جهد و خوش باش