چاکی به سینه مانده ست با ما ز هر گریبان

شرم حضور دل برد از طبع ما فضولی

سر ناکجا فزازد موج گهرگریبان

چون گل ازین گلستان دیوانه ها گذشتند

زین دشت و در بهم چین دامان جهد و خوش باش

ماکسوت خیالیم پا تا به سرگریبان

آن کیست باز دارد ما را ز هرزه تازی