ماکسوت خیالیم پا تا به سرگریبان

چون گل ازین گلستان دیوانه ها گذشتند

چاکی به سینه مانده ست با ما ز هر گریبان

زین دشت و در بهم چین دامان جهد و خوش باش

آن کیست باز دارد ما را ز هرزه تازی

دامان وحشت شمع گیرد مگر گریبان

سر در هوا فشردیم راهی به دل نبردیم