چه فیض است این که در اندیشه شیرینی نامش

ز پاس آبرو داریم آتش در جگر پنهان

بنازم سبزه خطی که از سیر سواد او

نگه در سرمه می گردد چو مژگان تاکمر پنهان

چو مغزپسته می گردد زبانها در شکر پنهان

خیالش آنقدر پیچیده است اجزای امکان را

که دارد سنگ هم در دل چراغان شرر پنهان