این غنا و فقر یاران وضع خاکی بیش نیست

چین پیشانی نمی زیبد به دامان ریختن

منعمان روزی دو باید دست احسان وا کنند

خاک بر ابری که کرد امساک باران ریختن

ساعتی بر باد رفتن بعد از آن شان ریختن

هر قدم چون شمع فکر خویش درپیش است و بس

دامنی برچیده باید درگریبان ربختن