تا به کی چون غنچه خواهی رنگ و بو اندوختن

شعله گر ساغر زند از پهلوی خار و خس است

بیش ازین روی سیه نتوان به ظلم افروختن

این چمن گر حاصلی دارد همان دست تهی ست

دل اگر ارزد به داغی مفت سودای وفاست

یوسف ما منفعل می گردد از نفروختن

جاده گر پیچد به خویش آیینه دار منزل است