دل اگر ارزد به داغی مفت سودای وفاست

بیش ازین روی سیه نتوان به ظلم افروختن

این چمن گر حاصلی دارد همان دست تهی ست

تا به کی چون غنچه خواهی رنگ و بو اندوختن

یوسف ما منفعل می گردد از نفروختن

جاده گر پیچد به خویش آیینه دار منزل است

می کند شمع بساط دل نفس را سوختن