می کند شمع بساط دل نفس را سوختن

دل اگر ارزد به داغی مفت سودای وفاست

یوسف ما منفعل می گردد از نفروختن

جاده گر پیچد به خویش آیینه دار منزل است

تار و پود هستی ما نیست بی پیوند خاک

خرقه صبحیم بر ما چشم نتوان دوختن

اضطرابم عالمی را کرد پامال غبار