خرقه صبحیم بر ما چشم نتوان دوختن

جاده گر پیچد به خویش آیینه دار منزل است

می کند شمع بساط دل نفس را سوختن

تار و پود هستی ما نیست بی پیوند خاک

اضطرابم عالمی را کرد پامال غبار

خاک مجنون را نمی بایست وجد آموختن

بی تو باید سوخت بیدل را به هررنگی که هست