اضطرابم عالمی را کرد پامال غبار

می کند شمع بساط دل نفس را سوختن

تار و پود هستی ما نیست بی پیوند خاک

خرقه صبحیم بر ما چشم نتوان دوختن

خاک مجنون را نمی بایست وجد آموختن

بی تو باید سوخت بیدل را به هررنگی که هست

داغ دل گر نیست آتش می توان افروختن