شب به دل گفتم چه باشد آبروی زندگی

گریه ها دارد ز دست هیزم تر سوختن

همچو اخگر خواب راحت خواهدت بیدار کرد

نیست غافل گرمی پهلو ز بستر سوختن

گفت چون پروانه در آغوش دلبر سوختن

نقطه ای چند از شرار کاغذم کرده ست داغ

بی تکلف انتخابی داشت دفتر سوختن