نقطه ای چند از شرار کاغذم کرده ست داغ

نیست غافل گرمی پهلو ز بستر سوختن

شب به دل گفتم چه باشد آبروی زندگی

گفت چون پروانه در آغوش دلبر سوختن

بی تکلف انتخابی داشت دفتر سوختن

میهمان عبرتی ای شمع پر بر خود مبال

تا بود پهلوی چربت نیست لاغرسوختن