با طبایع گرمیی دارد هوای سوختن

شمع آداب وفا عمریست روشن کرده ام

تا نفس دارم سرتسلیم و پای سوختن

زندگی چندان گوارا نیست اما عمرهاست

بی تو ما را چون چراغ کشته هستی داغ کرد

هرکجا رفتیم خالی بود جای سوختن

از وبال بی پریها چون غبار آسوده ایم