از وبال بی پریها چون غبار آسوده ایم

با طبایع گرمیی دارد هوای سوختن

بی تو ما را چون چراغ کشته هستی داغ کرد

هرکجا رفتیم خالی بود جای سوختن

در پناه سایه دست دعای سوختن

نعل در آتش نمی باشد سپند بزم ما

لیک اندک وجد می خواهد نوای سوختن