چون سحر زین بیش نتوان سست پیمان زیستن

از وطن دوری و غربت هم گوارای تو نیست

چند خواهی این چنین ای خانه ویران زیستن

یک دودم کم نیست خجلت مایگیهای نفس

هم چو شمع از عشرت این انجمن غافل مباش

گل به سر می خواهد آتش در گریبان زیستن

سرگذشت عالم آیینه از دیدار پرس