یک دودم کم نیست خجلت مایگیهای نفس

ای شرر باید همان در سنگ پنهان زیستن

از وطن دوری و غربت هم گوارای تو نیست

چند خواهی این چنین ای خانه ویران زیستن

چون سحر زین بیش نتوان سست پیمان زیستن

هم چو شمع از عشرت این انجمن غافل مباش

گل به سر می خواهد آتش در گریبان زیستن