ای شرر باید همان در سنگ پنهان زیستن

موج گهر نیستم زندانی خویشم چرا

سر به جیبم خاک کرد این بامدادان زبستن

چشم زخم خودنمایی را نمی باشد علاج

از وطن دوری و غربت هم گوارای تو نیست

چند خواهی این چنین ای خانه ویران زیستن

یک دودم کم نیست خجلت مایگیهای نفس