سر به جیبم خاک کرد این بامدادان زبستن

انفعالم می کشد از سخت جانیها مپرس

کاش باشد بی رخت چون مرگم آسان زیستن

موج گهر نیستم زندانی خویشم چرا

چشم زخم خودنمایی را نمی باشد علاج

ای شرر باید همان در سنگ پنهان زیستن

از وطن دوری و غربت هم گوارای تو نیست