تحیر دارد از مینا طلسم سنگ نشکستن

صفا گل کرده ای تا کی غبار رنگ نشکستن

به این عجزی که ساز توست از وضع ادب مگذر

به دامن از حیا دور است پای لنگ نشکستن

کفی خاکی و افسون نفس داده است بر بادت