به این عجزی که ساز توست از وضع ادب مگذر

صفا گل کرده ای تا کی غبار رنگ نشکستن

تحیر دارد از مینا طلسم سنگ نشکستن

به دامن از حیا دور است پای لنگ نشکستن

کفی خاکی و افسون نفس داده است بر بادت

کلاه ناز تا کی بر چنین اورنگ نشکستن