به منزل خفتن و گرد ره و فرسنگ نشکستن

کفی خاکی و افسون نفس داده است بر بادت

کلاه ناز تا کی بر چنین اورنگ نشکستن

امل چون ریشه در خاکم نداد آرام سحر است این

به وهم ای کاش می کردم علاج بی دماغیها

رسا شد نشئه یاس از خمار بنگ نشکستن

نگردد هیچکس یارب ستم فرسای خودداری