گر نپوشد چشم ما گرد سراغ خویشتن

روشنان هم ظلمت آباد شعور هستی اند

نیست تا خورشید جز پای چراغ خویشتن

این بیابان هر چه دارد حایل تحقیق نیست

تا گره از دانه وا شد ریشه ها پرواز کرد

کس چه سازد دل نمی خواهد فراغ خویشتن

هر چه گل کرد از بساط خاک هم در خاک ریخت