کس چه سازد دل نمی خواهد فراغ خویشتن

این بیابان هر چه دارد حایل تحقیق نیست

گر نپوشد چشم ما گرد سراغ خویشتن

تا گره از دانه وا شد ریشه ها پرواز کرد

هر چه گل کرد از بساط خاک هم در خاک ریخت

باده ما ماند حیران ایاغ خوبشتن

محرمی پیدا نشد بیدل به فهم راز دل