باده ما ماند حیران ایاغ خوبشتن

تا گره از دانه وا شد ریشه ها پرواز کرد

کس چه سازد دل نمی خواهد فراغ خویشتن

هر چه گل کرد از بساط خاک هم در خاک ریخت

محرمی پیدا نشد بیدل به فهم راز دل

ساخت آخر بوی این گل با دماغ خویشتن