نیست با تار نظر تاب گهر برداشتن

از بساط وحشت این دشت چون ریگ روان

دانه دل بایدت زاد سفر برداشتن

پیش لعلش دیده خجلت آشیان خیرگی ست

چون جرس از درد دل پر بیدماغ افتاده ایم

ناله بسیار است اما کو اثر برداشتن

پستی فطرت چه امکان ست نپذیرد علا ج