چون جرس از درد دل پر بیدماغ افتاده ایم

دانه دل بایدت زاد سفر برداشتن

پیش لعلش دیده خجلت آشیان خیرگی ست

نیست با تار نظر تاب گهر برداشتن

ناله بسیار است اما کو اثر برداشتن

پستی فطرت چه امکان ست نپذیرد علا ج

سایه را نتوان ز خاک رهگذر برداشتن