دوش مزدوریم باید خاک و گل برداشتن

از سپند ما اگر هویی به دست آید بس است

بیش نتوان ناله طاقت گسل برداشتن

در خراب آباد هستی ازکدورت چاره نیست

چون حیا هرگز نشد پیشانی ام پاک از عرق

نیست آسان بار طبع منفعل برداشتن

با ضعیفی ساز ایمن زی که آفتهای دهر