مجوی عیش خوش از دور باژگون سپهر

که همچو چشم صراحی زمانه خون ریز است

به آب دیده بشوییم خرقه ها از می

که موسم ورع و روزگار پرهیز است

که صاف این سر خم جمله دردی آمیز است

سپهر برشده پرویزنیست خون افشان

که ریزه اش سر کسری و تاج پرویز است