تا کجا خواهی دماغ نازنینی داشتن

بی مژه بستن رهایی نیست زین آشوبگاه

چون نگه تا کی غم عبرت کمینی داشتن

آنقدر کز فکر استغنا برون آیی بس است

شعله را گفتم سرت پا مال خاکستر که کرد

گفت : سودای رعونت آفرینی داشتن

تا سوادکلک تقدیر اندکی روشن شود