شعله را گفتم سرت پا مال خاکستر که کرد

چون نگه تا کی غم عبرت کمینی داشتن

آنقدر کز فکر استغنا برون آیی بس است

تا کجا خواهی دماغ نازنینی داشتن

گفت : سودای رعونت آفرینی داشتن

تا سوادکلک تقدیر اندکی روشن شود

سرمه گیر از چشم بر خط جبینی داشتن