شدی آخر درین ویرانه نقش پای بگذشتن

به خود داری فسردن گرم کردی جای بگذشتن

نفهمیدی کزین محفل اقامت دور می باشد

گذشتی همچو عمر شمع در سودای بگذشتن

اگر آنسوی افلاکی همان وا مانده خاکی